Chiny 1967. Uczeń Chen Zhen zostaje wysłany do Mongolii Wewnętrznej. Tutaj, na majestatycznie wznoszących się, bezkresnych łąkach, ma nauczyć pasterzy czytać i pisać. Ale od pierwszego dnia jego pasją była archaiczna dzicz i zwierzę najbardziej obawiane i czczone przez nomadów: wilk. Pomimo wszystkich ostrzeżeń, Chen Zhen potajemnie obserwuje burzliwe najazdy wilczych stadam. Jest świadkiem pierwotnych scen polowań i głęboko wzrusza wielkość, jaka emanuje od przerażająco pięknego i równie śmiertelnego zwierzęcia. Gdy z Pekinu nadchodzi rozkaz wyeliminowania wilków jako zagrożenia dla zwierząt i ludzi oraz zabicia wszystkich wilczych młodych, Chen Zhen ratuje młodego wilka i go wychowuje. Między młodym mężczyzną a małym zwierzakiem rozwija się głęboka przyjaźń, ale wataha wilków nie zapomina, co mu zabrano. Podczas gdy coraz więcej rolników przemieszcza się na step, wilki wybrały nowy cel: ludzkie osady. W głębokiej otchłani między człowiekiem a naturą nie tylko przyjaźń między Chen Zhenem a dzikim zwierzęciem wkrótce staje się zagrożona, ale także życie ostatniego wilka.