W 1928 roku komercyjny artysta Hal Foster zaczął rysować 60-odcinkowy czarno-biały komiks prasowy oparty na powieści Edgara Rice'a Burroughsa "Tarzan z małp". Ponieważ żadna amerykańska gazeta początkowo nie chciała go wydać, premiera odbyła się w Anglii i została bardzo dobrze przyjęta. Gdy amerykańskie gazety w końcu chciały wydrukować jego komiksy, Foster nie był tym zainteresowany. Dopiero w 1931 roku, gdy Wielki Kryzys był kwestią zapewnienia rodzinie przetrwania, zgodził się stworzyć Tarzana jako kolorowy, pełnostronicowy niedzielny komiks. Opisał tę bardzo słabo płatną pracę jako "danie z soczewicy". Naczynie z soczewicy karmiło jego i jego rodzinę przez następne siedem lat, w tym czasie Tarzan stał się jednym z najpopularniejszych niedzielnych komików w Ameryce. Chociaż gazety narzekały na przemoc (Burroughs odpowiadał, że sukces Tarzana był wynikiem "ludzkiej słabości do krwawych i makabrycznych sytuacji") i potępiały nieustanną nagość (w notatkach autora pisano o "dużej ilości kobiecej nagości"), czytelnicy uznali przygody Tarzana ze starożytnymi Egipcjanami, współczesnymi przestępcami, Wikingami, dinozaurami, zabójczymi małpami oraz wieloma prowokującymi królowymi i księżniczkami za fascynujące. W 1937 roku pasek kontynuował Burne Hogarth. W tym tomie XXL komiksy z oryginalnych gazet zostały odtworzone, a kolory i charakterystyczna rasterizacja Bena Daya klasycznych komiksów zostały zachowane. Pozwól, by Tarzan Hala Fostera przeniósł cię z powrotem do niedzielnych poranków, gdy leżałeś na brzuchu na dywanie w salonie, z gazetą rozłożonym przed sobą, zanurzony w świecie egzotycznych przygód, podczas gdy mama robiła ci śniadanie.