Pięcioro młodych ludzi z tak małej wioski, że ulice nie mają nazw, zwabia kogoś do lasu i strzela do niego. Nie mają motywu, poszukiwania kopnięcia zaczynają się jako żart i kończą się tragicznie. Ojciec zabija żonę i strzela do obu synów, a następnie wykonuje samobójstwo. Starszy syn przeżywa ciężko ranny – i nie czuje nienawiści: pozostają mu wspomnienia dobrych chwil i list pożegnalny, w którym ojciec napisał, że chce utrzymać rodzinę razem. Dwóch mężczyzn znalazło prawicową grupę radykalną. Jeden z członków jest tak dumny z przynależności, że chwali się w wiosce i tym samym łamie ślubowanie milczenia. Jego życie kończy się w worku obciążonym kamieniami w jeziorze Thun.