Jako Niemka-Irlandka, Patsy Logan nie ma nic przeciwko irlandzkiemu społeczeństwu w Monachium, ale wolałaby, żeby istniało ono nadal. Dziwaczny nagłówek: Utopiony Dublińczyk znaleziony w Ogrodzie Angielskim! Kiedy detektyw Patsy Logan zostaje wezwana na miejsce domniemanego wypadku nad strumieniem Schwabing, nie ma pojęcia, jakie mroczne sekrety kryją się w rwącej wodzie. Jest Irlandczyk Donal McFadden, na przykład, i cała masa pytań bez odpowiedzi wyrzuconych na brzeg wraz z jego ciałem. Dla kolegów Patsy sprawa zostaje szybko zamknięta: tragiczny wypadek, nic więcej. Chociaż obecnie walczy z własnymi wewnętrznymi demonami, nieomylny instynkt Patsy wciąż działa doskonale i bije na alarm. Uciekając od osobistych problemów, zagłębia się w otchłań życia McFaddena podczas śledztwa. A gdy coraz bardziej angażuje się w sprawę, jej niespełnione pragnienie posiadania dzieci, wyczerpujące leczenie hormonalne i jej problemy małżeńskie schodzą coraz bardziej na dalszy plan. Uwięziony między starymi ranami, nową miłością i brzemiennymi w skutki decyzjami, Donal McFadden przybył do Monachium z jasno określoną misją: odzyskać byłą żonę Fionę, zwaną Fee. Przedsięwzięcie beznadziejne, ponieważ Fee dawno już odeszła. Połączyła się ze swoim ukochanym z dzieciństwa, Stevem, by rozpocząć nowe życie. Jednak ich rozpalony na nowo romans szybko zaczyna się tlić: Steve wciąż mieszka ze swoją byłą dziewczyną Judith – trójkąt miłosny z potencjałem na eskalację. Niczym na tej romantycznej karuzeli, śledztwo kręci się w kółko. Na śmierci Donala skorzysta więcej niż jedna osoba. Brakuje dowodów. Kiedy kolejna osoba ginie w tajemniczych okolicznościach, sytuacja się zaostrza, a Patsy musi kawałek po kawałku wywalczyć sobie drogę z mroku ku prawdzie. Powieść kryminalna niczym irlandzki wiatr zachodni: surowa, świeża i wciągająca. Patsy Logan nie jest zwykłą detektyw, a już na pewno nie superbohaterką w policyjnej kurtce. To kobieta, która walczy – z samą sobą, swoim życiem i przeszłością. Laureatka Nagrody Glausera, Ellen Dunne, nie pozwala swojej bohaterce przejść przez sprawę bez tarcia. Patsy potyka się i wątpi w siebie, ale się nie poddaje. Fakt, że Dunne obdarzyła Patsy ciętym dowcipem i iskrą autoironii, jest mile widzianym akcentem. Dunne mieszka w Irlandii od prawie 20 lat i pokazuje nam wyspę z kochającej, lecz nieupiększonej perspektywy, i językiem, który zaskakuje: rzeczowym, często humorystycznym, zawsze poetyckim (jak przystało nie tylko rodowitym mieszkańcom Dublina, ale i tym, którzy się tam przeprowadzili). Rezultat: powieść kryminalna niczym nagły podmuch wiatru na irlandzkim wybrzeżu, uderzająca niespodziewanie i rozbrzmiewająca długo po ostatniej stronie. Nowy produkt