Ida opuszcza dom z niczym poza starą, sfatygowaną walizką matki, kilkoma ulubionymi ubraniami i MacBookiem. To prawdopodobnie ostatnie pożegnanie z małym miasteczkiem, w którym spędziła całe życie. Ida fatalnie radzi sobie z pożegnaniami; dwa miesiące temu nie zdążyła nawet na pogrzeb matki. Na dworcu kolejowym wybiera pociąg, który jedzie najdalej – zdecydowanie nie chce jechać do swojej siostry Tildy w Hamburgu – i ląduje na Rugii. Bez planu, z ogromną ilością gniewu, żalu i poczucia winy w środku, błąka się po bałtyckiej wyspie. W końcu spotyka Knuta, właściciela lokalnego pubu, i jego żonę Marianne, którzy natychmiast przyjmują Idę. Codziennie rano jedzą na śniadanie bułki. Ida spędza dzień z Marianne, spacerując razem po lesie lub grając w Skip-Bo. Wieczorami Ida pracuje z Knutem w pubie „Robbe”. Spotyka też Leifa, który ma podobną niepełnosprawność. Nagle wszystko w życiu Idy staje się odrobinę łatwiejsze, bardziej znośne. Aż do momentu, gdy jej świat znów wywraca się do góry nogami. Po swojej uznanej debiutanckiej powieści „22 ulice”, Caroline Wahl opowiada teraz swoim niepowtarzalnym głosem, jak Ida radzi sobie z życiem. Poruszająca, intensywna, a zarazem głęboko pocieszająca powieść o córkach, siostrach i matkach, o odczuwanym poczuciu winy i przebaczeniu – dla siebie i innych. Nowy produkt