Wszystkie jego powieści, a wręcz całe życie, poświęcone były poszukiwaniu „nagiego człowieka”. I nawet podróżując po francuskich rzekach i kanałach, starał się uchwycić istotę człowieczeństwa – z prostego powodu, że miasta i wsie zawsze wyrastały nad wodą. Pod koniec marca 1928 roku Georges Simenon wsiadł na pięcioipółmetrową łódź: Ginette miała być jego domem przez następne kilka miesięcy. Towarzyszyła mu żona Tigy, gospodyni (i sekretny kochanek Simenona) Boule, dog niemiecki Olaf i królewska maszyna do pisania, na której pisał nie tylko reportaże zebrane w tym tomie, ale także niezliczone powieści sensacyjne. I tak podróżowali z północy na południe, ze wschodu na zachód, przez całą Francję. I nawet przy pierwszych śluzach Simenon miał wrażenie, że odkrywa nowy wszechświat. Z dala od zgiełku stolicy młody kapitan poznał inny język, obce zwyczaje i tradycje, a także poczuł zachwyt nad tak odmienną Francją, położoną nad brzegami Saony, Rodanu i licznych kanałów.