Katrin Seyfert towarzyszyła mężowi podczas choroby Alzheimera przez pięć lat. W wieku około pięćdziesiątki, gdy postawiono u niego diagnozę, był lekarzem i ojcem pięciorga dzieci. Organizowała codzienne życie rodziny, finanse, opiekę pielęgniarską. Wreszcie pogrzeb. Nieustannie otwarta i brutalnie szczera, opowiada, jak to jest, gdy twój partner stopniowo traci język, a tym samym tożsamość. Jak zmaga się z rolą, która jej przypisywano – najpierw jako troskliwa żona, potem jako wdowa. I jak sama znajduje sposób, by pogodzić się z luką pozostawioną przez męża. Życie uderzyło, a ona odpowiadała swoimi tekstami: przeciwko konwencjom, przeciwko tabu, przeciwko wyrzeczeniu. Nowy produkt