Kiedy Elsa przybywa na Islandię latem 1949 roku, jest jedną z wielu. Prawie trzysta młodych kobiet z Niemiec posłuchało apelu islandzkiej Partii Rolników, by przez rok pracować na farmach tamtej. Rolnicy liczą na pracowników i kandydatów na małżeństwo po tym, jak wiele islandzkich kobiet wyemigrowało do miast. Kobiety nie mają żadnych umiejętności językowych, ale często nie mają nic do stracenia. Elsa też milczy. Nie zostaje tu, opłakuje stratę przyjaciółki Soly i na początku i tak nie może się porozumieć z chłopami. Mimo to, między trawiastym domem, świecącymi łąkami i niekończącym się morzem, powstaje współistnienie, którego Elsa nie potrafi już powstrzymać. Sama ich obecność zmienia dynamikę na farmie – zwłaszcza synów rolników. Są oczekiwania, wyrażone i niewypowiedziane. A potem jest jeszcze zaginiona córka rodziny, o której nikt nie mówi i która staje się dla Elsy coraz ważniejsza... Katrin Zipse opisuje wrażliwie i barwnie, co znaczy odnaleźć nowy język na podstawie niemal zapomnianego fragmentu historii. Nowy produkt