Co to znaczy, gdy zakochujesz się ponownie w podeszłym wieku? Kiedy nie zostało dla siebie dużo czasu, a wy już już się przyzwyczailiście do bycia sami? W nowej książce Nataschy Wodin narrator odważa się spróbować pozwolić miłości zwyciężyć nad samotnością, ostatnim możliwym eksperymencie życiowym, w którym pytania o miłość i śmierć pojawiają się z egzystencjalną pilnością, a trudy starości są częścią codzienności. Historia pary jest wspólnym wątkiem tekstu, siecią wspomnień, refleksji, obserwacji – zapisanych na jeziorze meklemburskim z widokiem na wodę i przeciwległy horyzont.