Jako zwierzę tęsknoty, dzika gęś przebiega przez niedawną historię. Gdy życie w miastach XIX wieku staje się trudne do zniesienia, wskazuje ono drogę do natury. W powieści Selmy Lagerlöf "Cudowna podróż Nilsa Holgerssona" jednoczy naród szwedzki, ukazując sens wspólnoty zbłąkanemu chłopcu, który staje się także wzorem do naśladowania dla niemieckich czytelników. Podczas I wojny światowej była śpiewana przez żołnierzy w okopach, a nieco później stała się wszechobecna w kulturze europejskiej: jako heraldyczne zwierzę ochrony przyrody, jako bohaterka rewolucji w Bertolcie Brechtie, a także "zwierzę charakterystyczne północy" w Bengt Bergu, fotograf zwierząt i pisarz, którego marzenia o germańskich praświatach przechodziły w ideologię narodowego socjalizmu, w filmie, w sztuce, zwłaszcza w nauce, gdzie zoolog Konrad Lorenz uważa, że odkrył w gęsi szarej fundamenty ludzkiego współistnienia zagrożonych przez cywilizację. Gdziekolwiek pojawia się dzika gęś, staje się szyfrem świata pogrążonego w zawirowaniu. Thomas Steinfeld idzie w ich ślady – i maluje fascynujący obraz XX wieku.