Upalnego lata 1933 roku sytuacja polityczna w Europie – i sytuacja rodziny Mann – osiąga punkt krytyczny: Thomas i Katia Mann wraz z sześciorgiem dzieci, po pełnych przygód ucieczkach, w czerwcu utknęli w idyllicznym miasteczku portowym Sanary na francuskim wybrzeżu Morza Śródziemnego. I teraz wszyscy są zagubieni. Jedno miejsce, jedna rodzina, trzy miesiące w 30-stopniowym upale – „Kiedy zachodzi słońce” to wspaniały portret rodzinny: Ledwie przybyli na niepewne wygnanie na południu Francji, Thomas Mann pragnie natychmiast wrócić do swojej eleganckiej monachijskiej willi. Jego brat Heinrich natomiast rozkoszuje się wolnością Południa. Pośrodku znajduje się sześcioro dzieci Thomasa i Katii: Michael gra na skrzypcach dniem i nocą, Klaus zakłada czasopismo dla emigrantów, Elisabeth pływa i cieszy się wolnym od szkoły. Erika, najstarsza, przejmuje dowodzenie i przemyca dobytek Mannów z Monachium przez granicę, Golo wypłaca pieniądze z kont i opiekuje się zapomnianym psem. A Monika? Po prostu leży na plaży w Sanary. Florian Illies opowiada o żalu po utracie ojczyzny i dobytku, o strachu przed nazistowskimi grabieżami, o buncie i namiętności. O melancholii i woli przetrwania, nawet gdy stary świat grozi załamaniem. I opowiada o wielkim konflikcie między Klausem i Eriką a ich ojcem, Thomasem. „Wierzę” – powiedział Marcel Reich-Ranicki – „że w XX-wiecznych Niemczech nie było bardziej znaczącej, oryginalnej i interesującej rodziny niż Mannowie”. W Sanary ta niezwykła rodzina znajduje się w stanie absolutnego kryzysu – po raz pierwszy wszyscy są zmuszeni złożyć deklarację. Sobie nawzajem. Niemcom. Albo, jakkolwiek smutne by to nie było: Przeciwko nim. biografia Florian Illies, urodzony w 1971 roku w Schlitz koło Fuldy. Do grudnia 2002 roku kierował działem felietonów w „Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung”, a wcześniej berlińską stroną „FAZ”. Obecnie pracuje jako niezależny pisarz w Berlinie. W 1999 roku otrzymał nagrodę im. Ernsta Roberta Curtiusa za eseistykę, a w 2014 roku nagrodę im. Ludwiga Börne. Nowy produkt