Przez dziesięciolecia Robert Walser pisał z sumiennością i "najszczerszą przyjemnością, jaką można sobie wyobrazić" dla codziennych gazet, czasopism literackich i artystycznych, magazynów o modzie i sportowych od Berna po Berlin, od Pragi po Wiedeń. Na początku XX wieku prasa przeżywała rozkwit, a feuilleton kwitł. Były możliwości zarabiania pieniędzy, a pisarze, którzy potrafili z umiejętnością dostosować się do gustu epoki i różnych programów dziennikarskich, mogli codziennie tworzyć dzieła sztuki językowej i codziennie demonstrować "nowoczesność". W tym zakresie Walser udoskonalił i urozmaicił swój styl feuilletonu. Czerpał z wyobraźni, dostosowywał się do zmieniających się tematów i urozmaicał standardowy repertuar. W formie feuilletonistycznej znalazł odpowiednie i skuteczne narzędzie do postrzegania świata w jego uroczo mylącej różnorodności kalejdoskopowo, nie pozwalając sobie na oczarowanie czasem beznadziejnymi warunkami. Korpus tekstów fejetonów Roberta Walsera, znaczący pod względem rozmiarów, jest ważny w historii literatury, nie tylko dlatego, że kontrastuje z intelektualnym esejem Thomasa Manna, zaangażowanym dziennikarstwem Kurta Tucholsky'ego czy potężną krytyką językową Karla Krausa, jako najlepsza literatura rozrywkowa dla szerokiego czytelnika czytelników. Biografia (Robert Walser) Robert Walser urodził się 15 kwietnia 1878 roku w Biel. Zmarł 25 grudnia 1956 roku podczas spaceru po śniegu. Po ukończeniu szkoły ukończył praktyki bankowe i pracował jako urzędnik w różnych bankach i firmach ubezpieczeniowych w Zurychu. Jego pierwsze wiersze, ukazane w 1898 roku, szybko uczyniły go osobą z wewnątrz i otworzyły dostęp do kręgów literackich. Po publikacji swojej pierwszej książki podążył za bratem Karlem do Berlina w 1905 roku, gdzie osiągnął przełom jako malarz i scenograf. Walser opublikował swoje trzy powieści w szybkim odstępie czasu. W wyniku kryzysu psychicznego Walser został na początku 1929 roku wbrew swojej woli przyjęty na oddział psychiatryczny, z którego nigdy nie mógł wyjść. W 1933 roku został przeniesiony z Kliniki Waldau w Bernie do Herisau, całkowicie porzucił pisanie i mieszkał tam przez kolejne 24 lata jako zapomniany anonimowy pacjent. Nowy produkt