Dlaczego widmo anarchii miałoby nas nie przerażać, lecz wyzwalać? Znana włoska filozof Donatella Di Cesare odkrywa wielowiekową ślepą plamę: demokracja jest nierozerwalnie związana z anarchią. W czasach autorytarnych przemian, gdy demokrację trzeba bronić poprzez izolację, odwołuje się do greckich korzeni polis: „Ani rozkazywać, ani być rozkazywanym” jest pieczęcią demokracji, sztandarem anarchistycznej wolności. Di Cesare pokazuje, że demokracja zrodziła się dzięki włączeniu wykluczonych – kobiet, cudzoziemców, pozbawionych praw. U Ajschylosa, na przykład, to kobiety w ucieczce dają ludziom siłę do samostanowienia. Di Cesare proponuje radykalną reinterpretację starożytnych źródeł. W dialogu z Hannah Arendt, Claude’em Lefortem i innymi myślicielami zajmującymi się demokracją po totalitaryzmie, rozwija rewolucyjną tezę: anarchia jest głęboko wypartym elementem monumentalnej historii demokracji.