Piłka nożna w latach upadku Muru Berlińskiego: Opowieść o przewrotach i jedności Rok 1989/90 był punktem zwrotnym. Jesienią 1989 roku upadł Mur, a zimna wojna dobiegła końca. A czas na boisku wydawał się idealny: latem 1990 roku zawodnicy DFB zostali mistrzami świata we włoskich Celebrations od Kolonii po Drezna, od Rostocku po Monachium – wreszcie bez ograniczeń. Ale podczas gdy na zachodzie wszystko toczyło się jak wcześniej, słońce zachodziło na wschodzie. Codzienne życie się rozpadło, fabryki i firmy zostały zamknięte, a bezrobocie gwałtownie wzrosło. Ci, którzy mogli, szukali szczęścia na Zachodzie. Dogłębna analiza piłki nożnej NRD W zamian przybywało wielu Hasardeurów, żołnierzy najemnych i poszukiwaczy przygód, którzy teraz wyczuli wielką szansę "tam". Euforia po upadku Muru Berlińskiego szybko została zastąpiona rozczarowaniem i szybkim wyprzedaniem klubów, a ekstaza została zastąpiona agonią – również w piłce nożnej. Czołowe kluby NRD musiały walczyć o nieliczne miejsca przydzielone im w całkowicie niemieckiej piłce nożnej, podczas gdy kluby z Zachodu pozyskiwały najlepszych zawodników z podupadającej NRD. Konsekwencje są odczuwalne i widoczne do dziś. Na stołach i stadionach, w narożnikach i kabinach. A jednak całoniemiecka kultura pamięci wciąż ma wiele ślepych punktów w odniesieniu do piłki nożnej.