Dziel i rządź! Poprzez policję, sądy i więzienia państwo nadzoruje przestępczość. Ogranicza odchylenia społeczne, zarządza marginalnością miejską i wyznacza granice obywatelstwa. To państwo dzielące, które tworzy wykluczone i zhańbione populacje, klasy i "rasy", jak pokazuje francuski socjolog Loïc Wacquant w swojej przełomowej książce. Wacquant argumentuje, że ten karzący Leviathan powinien wreszcie znaleźć się w centrum socjologii politycznej. W tym celu poddawa różne teorie państwa – od Hobbesa po Bourdieu – a także teorie kary – od Durkheima po Foucaulta – nowemu odczytaniu, aby rozwinąć koncepcję państwa karnego. Od momentu powstania pod koniec XVI wieku jest on skierowany przeciwko grupom ludnościowym podwójnie marginalizowanym: z powodu ich klasy (jako biedni) i statusu (jako obcy). Aby zobrazować codzienną pracę przestępczej władzy, Wacquant zagłębia się w działanie kalifornijskiego sądu karnego. Prokurator publiczny jest czołową siłą państwa karzącego, co ujawnia partycypacyjne obserwacje socjologa. I tylko minimalizm prawa karnego, jak dochodzi do wniosku, może pogodzić takiego Lewiatana z demokracją.