Po tym, jak Amanda Palmer wydała album z ojcem w zeszłym roku, może teraz odhaczyć kolejny punkt ze swojej osobistej listy marzeń: Odkąd w nastoletnich latach odkryła muzykę angielsko-holenderskich weteranów psychodelicznych Legendary Pink Dots, marzyła o wspólnej pracy. Teraz ukazał się album »I Can Spin A Rainbow«, który nagrała wspólnie z założycielem LPD, Edwardem Ka-Spelem. Jak już opisano w jej autobiografii opublikowanej w 2014 roku, Legendary Pink Dots zawsze miały ogromny wpływ na twórczość Palmer i jej wizerunek jako twórczy. Spotkali się po raz pierwszy w 1993 roku na koncercie Legendary Pink Dots w rodzinnym Bostonie Palmera, gdy zespół szukał fanów, z którymi mógłby zostać i zaoszczędzić pieniądze. Amanda, która miała wtedy 16 lat, gościła pięciu członków zespołu i utrzymywała z nimi kontakt później. Dziesięć lat później duet Palmer, The Dresden Dolls, odniósł tak duet, że udało jej się zaprosić przyjaciół do wspierania jej podczas niemieckiej trasy. Podczas tej trasy narodził się po raz pierwszy pomysł współpracy między Palmer a Ka-spel. Minęła kolejna dekada, zanim Palmer, będąc w zaawansowanej ciąży, wyjechała w 2015 roku do Londynu, by rozpocząć nagrania. Jednak już pierwszego dnia sesji nagraniowych dowiedziała się, że jej bliski przyjaciel Anthony przegra walkę z rakiem i zostało jej tylko kilka dni życia. Wróciła do domu złamana sercem i obiecała kontynuować projekt rok później. Palmer dotrzymała słowa i wróciła do Londynu w 2016 roku z ośmiomiesięcznym synem Anthonym. W poszukiwaniach pracowni pomagała im dziewczyna Palmera, Imogen Heap, która udostępniła im swoje pomieszczenia w Essex. W dużej mierze nagrane na komputerze Ka-Spela, "I Can Spin A Rainbow" to prawdziwy wysiłek zespołowy, a jak sam Palmer to ujął, "duchowe doświadczenie", w którym obaj artyści łączyli swoje historie, fragmenty piosenek, wiersze, teksty z melancholijną grą na fortepianie, fundamentami melodyjnymi i dziwnymi rytmami. Palmer opisuje ten proces następująco: "Połączyliśmy nasze dwa umysły autorów piosenek i poetyckie światy, tworząc zupełnie nowy wszechświat. Siedzieliśmy i piliśmy herbatę w domu Imogen, opłakując stan zbliżających się wyborów, brytyjski trend picia na umór, kryzys uchodźczy, uzależnienie od internetu, straszne wiadomości, które usłyszeliśmy, nasze relacje... a potem przełożyliśmy składniki naszych lęków i długich rozmów w formę piosenki. Tęczowa metafora – która jest też wspomnieniem wirującej 'plażowej kuli śmierci' na komputerach Mac – była powracającym obrazem podczas nagrań. Z jednej strony ciemne, ale jednocześnie jasne. Dla mnie piosenki są jednocześnie przerażające i kojące. Jak silna burza na zewnątrz, podczas gdy siedzimy w ciepłym salonie." Ka-Spel dodaje: "Nagranie tego albumu z Amandą było jak odkrycie bliźniaczki, której nigdy nie miałeś. Aż nagle, w pomyślnym momencie, pojawia się niespodziewany e-mail w twojej skrzynce odbiorczej."