Lata 60. to nie tylko czas Beatlesów, Rolling Stones i hipisów, ale także nowych form w sztuce: happeningów, Fluxusa, neodadaizmu, sztuki wideo, by wymienić tylko kilka. Pop i sztuka wzajemnie się kształtowały, granice się zatarły, a nawet konsekwentnie przekraczały przez wielu bohaterów tamtych czasów. Ten chaotyczny, niezwykle innowacyjny duch optymizmu trwał głęboko do lat 70. i miał wpływ na współczesność. Przekraczający granicę wszelkiego rodzaju oznaczali ten burzliwy czas. Conrad Schnitzler (ur. 1937) i Karl Horst Hödicke (ur. 1938) – obaj od dawna należący do oficjalnego kanonu artystycznego – byli artystami wielofunkcyjnymi; Malowali, występowali, rzeźbili, kręcili filmy i tworzyli muzykę, zawsze na granicy tego, co było "dozwolone", ale głównie poza tym, co uważano za "nowoczesne" w sztuce w tamtym czasie. Schnitzler, Hödicke i wielu innych zdefiniowało zupełnie nową awangardę. Nie wiadomo, jak, kiedy i gdzie Schnitzler i Hödicke się poznali. Nie dziwi jednak, że Schnitzler stworzył ścieżkę dźwiękową do filmu Hödicke'a "Slow Motion" (1976). Obaj artyści byli utkani z tej samej tkaniny, bo obaj istniały granice, które można przekraczać. Film "Slow Motion" składa się z 14 sekwencji. Do każdej z tych części Schnitzler komponował muzykę, która nie tylko podążała za minimalistycznymi obrazami, ale podkreślała je w genialny sposób. Musical Schnitzlera i kinowe podejście Hödicke były absolutnie kompatybilne. "Slow Motion" to ważny dokument w twórczości Schnitzlera, ponieważ z jednej strony płynnie wpisuje się w liczne inne wydania jego muzyki, a z drugiej pokazuje artystę jako równorzędnego i konstruktywnego współtwórcę eksperymentalnego filmu dźwiękowego. Fakt, że Schnitzler zachował swoją estetyczną niezależność w tym projekcie, sprawia, że "Slow Motion" jest szczególnie warte słuchania. I z pewnością jest dokumentem tamtych czasów.