Wiemy, że trochę za wcześnie na sprawdzanie kart bingo na 2026 rok, ale jeśli na Twojej karcie znajduje się pozycja „popularny projekt indie rockowy powraca po przerwie”, śmiało ją zaznacz: Crooked Fingers, długoletni projekt zespołu i pseudonim sceniczny legendarnej twórczości Erica Bachmanna z lat 1998-2016, powracają. W lutym 2026 roku Crooked Fingers wyda swój pierwszy album od „Breaks in the Armor” z 2011 roku: „Swet Deth”. Powrót Bachmanna do Crooked Fingers był spowodowany rozmachem utworów na „Swet Deth”, które wymagały bardziej złożonych aranżacji i większej przestrzeni brzmieniowej niż jego ostatnia solowa twórczość. Aby osiągnąć to, co uważał za niezbędne, zaprosił do współpracy kilku przyjaciół – Jeremy'ego Wheatleya na perkusji i instrumentach perkusyjnych, Jona Rauhouse'a na gitarze hawajskiej – oraz wymarzony zespół nowych współpracowników – w tym Matta Berningera i Sharon Van Etten – do współpracy na sesjach nagraniowych. Po latach solowych tras koncertowych, rozszerzenie brzmienia stanowiło podobne wyzwanie jak nagrywanie z Crooked Fingers, co ułatwiło decyzję o powrocie do nazwy. Na początek teledysk do debiutanckiego singla „Cold Waves” z udziałem Maca McCaughana z Superchunk. „Cold Waves” to ekscytujący, nowy początek, który pokazuje, do czego Bachmann jest zdolny jako Crooked Fingers. Jego ironiczne, pełne empatii podejście do radzenia sobie z bólem rozstania przekształca się w hymn dzięki grze na perkusji Wheatleya, a dzięki harmoniom McCaughana w czysty power-popowy geniusz. Pewnego popołudnia syn Erica Bachmanna wrócił ze szkoły ze stertą rysunków, które narysował – wszystkie były dość przerażające. „Były tam wrony i upiorne postacie z kosami i nagrobkami” – wspomina. „Na jednym z nich napisał 'DETH, SWET DETH' i wtedy do mnie dotarło”. „Swet Deth”, pierwszy album Bachmanna wydany pod pseudonimem Crooked Fingers po 15-letniej przerwie, kręci się wokół tego obrazu: choć piosenki traktują o śmierci, niosą ze sobą również słodycz, ironiczną wrażliwość w tekstach, wynikającą z doświadczenia przez niego wielu form śmierci i życia, które po niej następuje. Crooked Fingers to historycznie nieuchwytny koncept – nie ma dwóch identycznych albumów, a dwa składy studyjne i koncertowe są identyczne. Kiedy w tych utworach usłyszał partie wymagające instrumentów, na których nie grał, lub wokalu wykraczającego poza jego skalę, poszerzył listę gościnnych muzyków bardziej niż na jakimkolwiek innym albumie w swoim dorobku, wliczając w to Sharon Van Etten („Haunted”), Matta Berningera z The National („From All Ways”) i Maca McCaughana z Superchunk („Cold Waves”). Zaczął jednak od rodziny, przyjaciół i częstych współpracowników. Jon Rauhouse gra na gitarze pedałowej steel. Żona Bachmanna, Liz Durrett, śpiewa, podobnie jak członkowie jego zespołu koncertowego, Skylar Gudasz i Avery Leigh Draut (z Night Palace). Ta kolekcja piosenek emanuje swobodą, rytmem, który pozwala zapomnieć o ich udręce i lękach, jakby śmierć była jedynym celem albumu, a nie tym, co ją poprzedza. Dla Erica Bachmanna był to czas rozwoju, zarówno jako muzyka, jak i człowieka. Niczym drzewo wyrastające z cmentarza na okładce, „Swet Deth” jest zaskakujący i bujny, niczym plama koloru na ponurym tle, świadectwo życia w cieniu swojego przeciwieństwa. „RIP Eric Bachmann” – głosi napis na nagrobku. Jako Crooked Fingers nigdy nie czuł się tak żywy. Nowy produkt