Cut Worms, projekt Maxa Clarke'a, ogłasza swój czwarty album »Transmitter«, który zostanie wydany przez Jagjaguwar. Wyprodukowany przez Jeffa Tweedy'ego w Loft Studio Wilco, "Transmitter" pokazuje, jak Clarke rozwijał swoje umiejętności i jak dwaj artyści szukający łaski w trakcie wyrywania się z korzeniami spotykają się w swojej pracy. Razem przywołują ekstatyczne duchy power popu i alternatywnego rocka, poszerzając vintage'ową paletę Cut Worms i potwierdzając jego talent do ponadczasowego pisania piosenek. Dla fanów power popu i rock'n'rolla z końca lat 70. i 80. (Big Star, Replacements), australijsko-nowozelandzkich zespołów tamtego czasu (The Chills, The Go-betweens) oraz alternatywnych leniwych pop/indie rock/folk lat 90. i 2000. (Elliot Smith, Wilco). To miejsca ukształtowane przez mit samozatrudnienia, gdzie ludzie, którzy sprzedawali ideę połączenia za pomocą technologii, zostali sprowadzeni do cichych nadajników – punktów danych, które są kupowane i sprzedawane, manipulowane i mierzone, a których życie jest zniekształcone przez same sieci, które miały łączyć. Pierwsze oznaki "Transmitter" pojawiły się, gdy Cut Worms latem 2024 roku byli supportem Wilco w trasie. Pod koniec trasy Tweedy zaprosił zespół do nagrania w legendarnym Loft w Chicago, a wkrótce zaczęto planować rozpoczęcie działalności jesienią. W przytulnym bałaganie gitar, wzmacniaczy i książek na antresoli Clarke i Tweedy szybko znaleźli wspólną muzyczną podstawę i zamiłowanie do złożonych utworów. Podczas gdy głos i teksty Clarke'a stanowiły ramę, linie gitary i basu Tweedcy'ego nakreśliły przestrzenie, w których żyją utwory. Obecność Tweedy'ego jako producenta nie była widoczna w uporczywych decyzjach, lecz w sposobie, w jaki kolorował pokoje i wielokrotnie oferował nowe faktury. Ich podobne podejście łączyło pokoleniową przepaść, tworząc coś bardziej zniuansowanego, niż mogli zrobić sami. Jeśli wcześniejsze wydawnictwa Cut Worms charakteryzowała dekadencja Brill Building i szalona Americana, dźwięk na »Transmitter« wydaje się mroczniejszy, bogatszy i bardziej nasycony strachem przed współczesnym życiem. » Long Weekend» przyspiesza czas i ma melodyjną pilność Big Star czy Dwighta Twilleya. »Evil Twin« zmaga się z gorzkim rozczarowaniem, jego rozmowne gitary przypominają złamane serca The Replacements i The Go-Betweens, a »Windows on the World« skłania się ku słońcu przyszłości z melancholią unoszącą się gdzieś pomiędzy Elliottem Smithem a Miracle Legion. Ostatni utwór, "Dream", przenosi nas z powrotem na znany poziom: Clarke samotnie przy fortepianie, czuła i niezdecydowana, rozmyślająca nad losem marzeń i ryzykiem niepowodzenia lub zgubienia się po drodze. Nadajnik« pokazuje Clarke'a w pełnej prędkości, piszącego z przekonaniem osoby, która pogodziła się z niepewnością. Te piosenki poruszają temat kosztów komfortu i powracają do idei, że piękno, więź i miłość nie są luksusami, lecz koniecznością przetrwania. Clarke przyciągają paradoksy – tarcie między intymnością a ucieczką, wiarą a wątpliwością, cieniem a światłem. Jego przebaczenie, podobnie jak u odciętego robaka, następuje przez przeniesienie: przez akt uwolnienia czegoś kruchego do hałasu i zaufanie, że nadal jest to odczuwalne.