Fakt, że stało się to bez konieczności wyjazdu któregokolwiek z tych zespołów za granicę, by poprawić swoje szanse, był niemal tak satysfakcjonującym osiągnięciem, jak sama muzyka. Wyjątkiem byli Dead Famous People; po wydaniu pięciopiosenkarskiej płyty 12" dla Flying Nun, Lost Persons Area, postanowili przemierzyć półkule i spróbować szczęścia w Londynie. Zaczęło się dobrze. Trzy londyńskie nagrania zostały dodane do ich EP-ki Flying Nun i wydane przez wytwórnię Utility Billy'ego Bragga – minialbum równie doskonały, jak każdy wcześniej. Odzew był pozytywny, nagrano więcej utworów, zespół odbył sesję z Johnem Peelem i regularnie koncertował, ale nieco zubożały zespół zaczął się rozpadać.

Wokalistka i główna autorka tekstów Dons Savage – zdeterminowana, by odnieść sukces – o włos uniknęła zostania wokalistką Saint Etienne na wczesnym nagraniu ich coveru „Kiss and Make Up”, a w „Heavenly Pop Hit” The Chills dała znakomity występ… ale rozczarowanie przyszło. Dowiedziawszy się o śmierci matki, Dons wróciła do Nowej Zelandii i przez dekady milczała. Większość jej londyńskich nagrań została później wydana w małych nakładach przez bardzo małe wytwórnie, ale nie spotkały się one z zainteresowaniem prasy i praktycznie nic nie sprzedały. Ich czas minął, a zespół spotkał dziwny los bycia najmniej znanym z prawdziwie genialnych zespołów kojarzonych z Flying Nun. Słuchając tych „zaginionych” piosenek, wydaje się niepojęte, że mogły zostać w tyle. Żaden nowozelandzki autor tekstów nie dorównuje geniuszowi popu Martina Phillippsa tak jak Dons. Oprócz cudownie słodkiego wokalu, zachwycających harmonii i wyrafinowanych aranżacji, piosenki w wrażliwy sposób poruszały uniwersalne szaleństwa młodości i tęsknoty, a także, jak na tamte czasy, teksty piosenek, które w sposób rzeczowy traktowały o seksualności kobiet. Działo się tak w czasach, gdy „muzykę kobiecą” uważano za wykluczającą (umieszczano ją w osobnej szufladce w sklepach, jeśli w ogóle istniała), a ruch Riot Grrrl był jeszcze odległy o wiele lat i dopiero później zyskał na popularności dzięki radykalnemu podejściu.

Dons jest pionierką pod wieloma względami, a ironia losu, że jej niezwykły geniusz nie zaowocował szerszą karierą, może polegać na tym, że zbyt szybko, by ludzie mogli to pojąć, wybiła się na szczyty swojej klasy; los, który spotkał wielu muzycznych geniuszy, docenianych dziś, ale mniej w swoich czasach – co tragicznie potwierdza piosenka „A Song For Randy Newman, Etc.” starego przyjaciela Martina Phillippsa z The Chills. Żadna z tych trzynastu piosenek nie zawodzi, oferując coś zarówno bezpośredniego, jak i niepowtarzalnego. Z dumą prezentujemy „Vampirellę”, czarujący utwór fantasy pełen tęsknoty i intrygi – z pewnością jeden z najdoskonalszych utworów, które czekały na wydanie przez dekady! Dons znów jest zajęta tworzeniem nowych piosenek; tymczasem z przyjemnością ujawniamy te zapomniane perełki z przeszłości.

Nowy produkt