Ekstremalna energia, bezkompromisowa wrażliwość i całkowity wpływ pięciu muzyków, którzy nie wywołują żadnych emocji ani emocji. Z brzmieniem, które przełomuje cały gatunek, ale nie spełnia standardów żadnej kategorii, a jednocześnie konsekwentnie i niezmiennie idzie własną drogą. Bez względu na to, jak liczne są epigony, DEFTONES są unikalne i niezrównane. Nie ma metalu, bez względu na to, jak bardzo jest nu, nie ma punku, nie ma hard rocka, ale hybryda tego wszystkiego – DEFTONES nie podążają za nikim, oni prowadzą drogę. Dowodem jest Deftones i jest to czwarty album zespołu z Sacramento. Cztery miliony albumów Deftones w ciągu ośmiu lat trafiły do fanów, trzy miliony na koncerty DEFTONES. Nie spieszyli się: Przez lata (od założenia w 1988 roku) DEFTONES koncertowali z zespołami takimi jak Bad Brains, Korn, L7, Ozzy Osbourne i Quicksand, zanim w 1995 roku wydali swój debiutancki Adrenaline na głodnym rynku. W 1997 roku ukazał się Around The Fur, czysty album DEFTONES w pełnej mocy, wyprodukowany przez Terry'ego Date'a (White Zombie, Soundgarden, Pantera), podobnie jak poprzednik. Po tym brzmienie zostało wzmocnione: DEFTONES byli jednym z pierwszych zespołów z gatunku hard rock, który na stałe zatrudnił specjalistę od gramofonu, klawiszowca i samplów: Frank Delgado od czasu White Pony (2000) dodał dodatkowej sonoryczności, nadając sile DEFTONES nowy wymiar. Decyzja okazała się trafna: White Pony łatwo osiągnął status platynowej płyty w USA i zdobył nagrodę Grammy, a w Niemczech album osiągnął 11. miejsce i wypuścił single Change (In The House Of Flies) oraz Back To School. Zaskakująco bezpośredni tytuł Deftones reprezentuje sedno tego, co DEFTONES dostarczają na albumie: z jednej strony solidny materiał DEFTONES, który czyni ich nie do pomylenia i nie daje im wielkiej rozpoznawalności, z drugiej – kolejny krok w otchłań łączenia dźwięków. Utwór taki jak Hexagram atakuje nerw słuchowy potężnymi gitarowymi frontami i zniszczoną strukturą, która ma głębokie korzenie w hardcore'ie i wyrzuca się daleko w nieskończoną przestrzeń przezroczystych faktur. Ścieżka prowadzi w podszycie, w ostrość emocjonalnej głębi, która otwiera się w gwałtownych przerwach w strukturze utworu. Niewiele różni się od Minervy, która tworzy pozornie harmonijną strukturę, ale przeplata się z hamulcami awaryjnymi, które powodują zawalenie się ścian dźwiękowych w nagłych chwilach spokoju. Rollercoaster pulsacji, który ledwo pozwala na chwilę oddechu. Piosenki takie jak Good Morning Beautiful i Battleaxe wybuchają równie masowo – wieczny cykl między napięciem a relaksem, kurczeniem a rozszerzaniem, stabilnością a upadkiem. Znak niewyczerpanej mocy DEFTONES. I rzeczywiście, po miesiącach tras koncertowych DEFTONES cierpieli mniej z powodu zmęczenia, a bardziej z powodu przegrzania: "Nie mogliśmy usiedzieć w miejscu," mówi Stephen. " Podczas trasy powstało dużo kreatywnego impulsu. Nie możesz tego po prostu wyłączyć. Próbowaliśmy się zrelaksować i żyć jak zwykli obywatele, ale to nie wyszło. Zapomnieliśmy, jak to zrobić." "Próbowaliśmy przez trzy miesiące," wtrąca się Chino. "Potem się znudziliśmy, pisaliśmy piosenki i spędzaliśmy czas w naszym studiu, The Spot. I wiedzieliśmy, że coś się szykuje." Praca w studiu jest dla nas jak trasa koncertowa" – wyjaśnia Abe Cunningham. "Mamy takie samo skupienie, tę samą energię. Minęły trzy lata od White Pony i byliśmy pod dużą presją związaną z kontynuacją. Zignorowaliśmy to. Poczuliśmy, kiedy nadszedł czas." Latem 2002 roku nagrania rozpoczęły się w The Spot, ponownie razem