Czwarty album Ellen Arkbro, „Nightclouds”, zawiera pięć improwizacji na organy solo, nagranych w Europie Środkowej w latach 2023-2024. Bardziej otwarcie romantyczny i introspektywny niż jej wcześniejsze dzieła, „Nightclouds” pozostaje mocno zakorzeniony w rygorze i precyzji, które definiują podejście Arkbro. Rozwijając swoje eksploracje harmonii przestrzennej, namacalności i faktury, Arkbro czerpie w równym stopniu z muzyki sakralnej, jazzu w stylu ECM, jak i minimalizmu, wyczarowując chłodną intymność i mrożący krew w żyłach ton. Jej spowolnione improwizacje akordowe otulają słuchacza mroczną mgłą, a jej technika mikrofonowa odsłania surowe, namacalne słoje stroika, umieszczając słuchacza zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz dźwięku. Przywołuje duety Kjella Johnsena i Jana Garbarka, czy aranżację kowbojskiego utworu Euringera i Harmera „Oh Bury Me Not” w wykonaniu La Monte Younga i Tony’ego Conrada. „Nightclouds” przekazuje duchowy patos poprzez rygorystycznie powściągliwą architekturę. Po zeszłorocznym albumie „Sounds While Waiting” (25.05.2024), będącym zbiorem miksów stereo dokumentujących przestrzenne instalacje organowe Arkbro, „Nightclouds” zmienia kierunek, koncentrując się na natychmiastowej kompozycji i improwizacji. Eleganckie, proste struktury akordowe wspierają bogate, ciągle zmieniające się faktury; uważne słuchanie wymaga poddania się ciągłemu niezdecydowaniu. Zbiór krótkich utworów zamykają dwie wariacje na temat utworu tytułowego „Nightclouds”, z których jedna stanowi przekorny ukłon w stronę brytyjskiego gitarzysty jazzowego Allana Holdswortha: pierwsze nagranie spowalnia i rozciąga ciągłą, modulowaną progresję harmoniczną, podczas gdy krótka, zamykająca wersja po prostu zapętla trzy akordy. Pomiędzy tymi utworami znajdują się „Still Life” i „Chordalities”, dwa krótkie utwory nagrane w Temple de La-Tour-de-Peilz w Vevey w Szwajcarii. Druga część albumu poświęcona jest utworowi „Morningclouds”, rozbudowanemu dziełu nagranemu w zrekonstruowanym Kościele Pamięci Cesarza Wilhelma w Berlinie.