W latach 90. Jad Fair miał pięć ulubionych zespołów i autorów piosenek: Daniela Johnstona, The Pastels, Sonic Youth, Teenage Fanclub i Yo La Tengo. To całkiem fajna lista, ale to, co w niej wyjątkowe, to fakt, że przez około dwanaście lat Fair tworzył muzykę z nimi wszystkimi w takiej czy innej formie. Jad Fair był produktywny przez pół wieku, na długo zanim internet mógł stworzyć jednoczesne i pozornie nieskończone archiwum wszystkiego, co ktoś zrobił ze swoimi ulubionymi utworami. Brał udział w powstaniu co najmniej kilkuset utworów, z których wiele zostało wydanych przez małe, nieistniejące już wytwórnie, których nakład jest obecnie niewystarczający. Właściwie, jeden z takich utworów, które Fair nagrał w latach 90. – „Strange But True” z Yo La Tengo – trudno znaleźć, mimo że został wydany w Stanach Zjednoczonych 20 października 1998 roku przez Matador Records. W 2025 roku album zostanie wznowiony na winylu po raz pierwszy przez Joyful Noise i Bar/None. Kiedy Fair zagrał koncert z Yo La Tengo na imprezie w połowie lat 90., wszyscy byli przyjaciółmi, fanami i współpracownikami, którzy pracowali razem nad lub wydali płyty. Kiedy więc Fair zaproponował im wspólne wejście do studia, trio natychmiast się zgodziło. Rezultat, „Strange But True”, jest tak cudownie różnorodny i dziki jak rozległa łąka rodzimych traw. Ten wspólny album ukazuje niesamowity wachlarz artystów i przenosi nas w czasy, gdy indie rock mógł być tak dziwny i buntowniczy, jak chcieli jego twórcy.