Popowa sensacja. Głos jej pokolenia. Projektantka mody. Aktywistka polityczna. Ekspertka dla osób X. Królowa MySpace. Ekshibicjonistka. Primadonna. Ikona stylu. Pijana i rozbita. Dziewczyna z gwiazdy. Córka celebrytki. Siostra celebrytki. Paparazzi Booty. Rozpoczęcie imprezy. Księżniczka. O tym wszystkim i wiele więcej mówiono LILY ALLEN – czasem z uzasadnionym słem, bardzo często bez niego. Jest elegancka, zwyczajna, seksowna, pruderyjna, powściągliwa, zuchwała, wrażliwa, bezwstydna, zakochana, głęboko nieszczęśliwa – i czasem wszystko to w jeden wieczór. Sprzeczne, przeciwnie, czasem drażliwe – LILY ALLEN, mająca zaledwie 23 lata, jest jedną z najbardziej olśniewających i angażujących brytyjskich gwiazd popu i jedną z najbardziej udanych.

Drugi album LILY ALLEN, napisany i nagrany przez Grega Kurstina i ją, ujrzał światło dzienne w małym kamienicu w Cotwolds jesienią 2007 roku. Tekstowo "It's Not Me, It's You" charakteryzuje się mieszanką głębi jej debiutanckiego albumu "Alright, Still" oraz wielkiego kroku naprzód w szpilkach. "It's Not Me, It's You" to być może jedyny album z 2009 roku, który porusza temat rasizmu ("Fuck You"); ageizmu ("22"); ciemnej strony sławy, celebrytów i kultury konsumpcyjnej ("The Fear"); uzależnienia od narkotyków ("Everyone's At It"); 11 września ("On"); TV Dinner ("Chinese"); przedwczesnego wytrysku ("Not Fair"); wiecznej głupoty mężczyzn ("Never going to Happen"), a także kruchego piękna rodzącego się romansu ("Who'd Have Know"). "It's Not Me, It's You" to bez wątpienia ONA: wzmacniająca prawdy ojczyzny i dostarczająca ostry komentarz społeczny głosem anioła. To obiecująca kombinacja. Tylko LILY ALLEN potrafi to zrobić.

utworów

Everyone's At It Strach To niesprawiedliwe 22 Można powiedzieć Powrót do początku Nigdy się nie wydarzy Pierdol się Kto by pomyślał Chiński Niebo Nie było go tam,

Neuware