Producent z Seattle, Jeff McIlwain, znany również jako Lusine, powraca ze swoim dziewiątym albumem, „Long Light”, świętując 20. rocznicę współpracy z Ghostly International. Lusine, będący silnym źródłem inspiracji dla niezliczonych artystów muzyki elektronicznej, w tym londyńskiej Loraine James, znany jest z instynktownej, kinetycznie dociekliwej muzyki, łączącej techno, pop i kompozycje eksperymentalne. W ostatnich latach McIlwain rozwinął swoje umiejętności, tworząc muzykę bardziej zespołową, zorientowaną na piosenki. „Long Light” prezentuje to konsekwentne podejście; jego charakterystyczne, zapętlone wzory i tekstury są dynamiczne, a jednocześnie minimalistyczne, jak zawsze. Strukturalnie prosty, napięty i jasny, materiał jawi się jako najbardziej bezpośredni w jego dorobku, z wokalami Asy Saavedry, Sarah Jaffe oraz kolegów z Sensorimotor Vilji Larjosto i Benoîta Pioularda. Lusine wcześnie odkrył swoje brzmienie, ale nigdy nie przestał doskonalić swojego potencjału, cierpliwie dekonstruując rozpraszacze i rozwiązując zagadki. W „Long Light” artysta, który kieruje się procesem, osiąga wyjątkowo przyjemny poziom klarowności i bezpośredniości. McIlwain postrzega tytuł, zaczerpnięty z lirycznej frazy „długie światło sygnalizujące ponowny upadek”, napisanej przez Benoîta Pioularda do późniejszego utworu tytułowego, jako nić przewodnią odzwierciedlającą wieloznaczności. „Istnieje pewien rodzaj paranoi, w której nie wiesz, co jest prawdziwe; to wiek wielkiego niepokoju i mnóstwo rozpraszaczy” – wyjaśnia McIlwain. „To jak sala luster”. Podążanie za długim światłem to jedyna słuszna ścieżka i McIlwain odnosi tę metaforę do nagrań na albumie, które również mają cykliczny charakter, podobnie jak pory roku. Niczym początek jesieni, album kończy okres kultywacji; „Tworzenie muzyki to walka i trzeba mieć mnóstwo cierpliwości”. „Long Light” to dowód na to, że to, co kryje się za hałasem, na końcu metaforycznego tunelu, jest warte całej włożonej po drodze pracy. W całej kolekcji McIlwain identyfikuje centralny element dźwiękowy – fragment wokalny lub prostą sekwencję rytmiczną – na którym zbudowane jest wszystko inne. W otwierającym album utworze „Come And Go” zwielokrotnia wokalny wkład swojego wieloletniego współpracownika Vilji Larjosto, tworząc niebiański chór, nawiązujący do przeboju sensoryczno-motorycznego „Just A Cloud”. To właśnie basowy refren singla „Zero to Sixty” oplata głos Sarah Jaffe, której płynna skala głosu i chłodna dykcja są źródłem charakterystycznego mapowania Lusine.