Minęły ponad cztery lata od ostatniego wydania Matuli z Hamburga, a teraz ich czwarty album wreszcie jest na horyzoncie: »Schwere«. Podczas gdy poprzedni album »Auf allen Festen« (2014) wciąż był przesiąknięty nadmiarem możliwości, wynikającym z tego FOMO i pytaniem, czy zgodzić się na te wszystkie bzdury, nowy album »Schwere« to w sumie kac po imprezie Halligalli, na której poszedłeś: Wszystko było w porządku (albo nie), jaką zabawę mieliśmy, Miło było cię znów zobaczyć albo "poznać" cię, ale: Co teraz...? I tu pojawia się rekord. Konieczna inwentaryzacja. Uporczywa pustka, zmarnowane (rzekome) szanse wszędzie, ślepe zaułki, dylematy. Samotność, zajęte płuca i umysł. Pełny program antypartii, na którą wolałbyś nie być zapraszany, ale jesteś zmuszony iść. A to jest kac. A przede wszystkim ta ciężka ołowiana ciężar, która niemal uniemożliwia ci działanie. Ale nie wchodzisz w grę. To musi i będzie boleć. Matula też o tym wie i stworzył tę płytę dokładnie o tym. Żeby było to bardziej znośne. Uporządkowanie, pozbycie się. i starać się wyostrzyć wzrok w kierunku rzeczy i ludzi, którzy są bezwarunkowymi bojami w zbyt głośnym zgiełku. W końcu uświadamiamy sobie: na szczęście nie jesteśmy tu sami. Zadanie nie. I tak wszystko idzie tu trochę bardziej do przodu, niż Matula ostatnio brzmiał – popowa część zostaje ograniczona na rzecz większej pilności, bo w końcu świętowanie na razie się skończyło i nikt już nie pamięta tej okazji. Dziesięć nowych piosenek, nagranych w roku 2017 w południowej Hesji z Raphaelem Rasmusem, w ciągu 35 minut, które wytrzymują ciężar.