Niespodzianki... są rzadkie i wspaniałe. Kiedy muzyka po prostu się pojawia, rockuje i uderza cię impetem oraz surową energią, to naprawdę jedna z najrzadszych niespodzianek. Jaki "gatunek" to Michael Monroe? A co powiecie na "słodko pachnący, skórzasty pot owinięty jednym z najlepszych rock'n'rollowych głosów"? A co powiecie na "harmonie i wibracje pływające w jedwabnych szalikach, wylegujące się na zużytej sofie w lederhosenach, z żywymi porankami i melodiami tak, tak upajającymi?" A co powiesz na "postawę"! To krzyczy o niedbalstwie, a nie o niedbalstwie, raczej o pewności siebie niż o arogancji, o pewności siebie skąpanej w czystej radości z grania religijnego doświadczenia prawdziwego rock'n'rolla. Od głośnych, rozbijających gitar, przez harmonijki, po piękne akustyczne momenty – będziesz śpiewać, tańczyć, drżeć, trząść się i poczujesz zapach tej cudownej, upajnej płyty w całej jej zniszczonej, kadzidełowej kurtce motocyklowej... i zrozumiesz też, że cokolwiek dzieje się teraz na świecie, gdy włączysz ten album, to natychmiastowa ucieczka do beztroskich dni i wyzwolenie od trosk, lęków i smutków. To dokładnie to, czym rock 'n' roll powinien być w każdym tego słowa znaczeniu, a Michael Monroe daje ci pozwolenie, by zatracić się w jego miłości.