Ze swoim debiutanckim występem w długich zagraniach »Fliegende Fische« (2014) Spion Y, Marie Curry, Kapitan Gips i Johnny Mauser wypłynęli wolno. Ich draft hip-hopu jest wszechstronny, melodyjny, różnorodny, zabawny – i zręcznie oraz lekko wykorzystuje elementy popu, electro i indie. Jako wyraźnie polityczna ekipa, współzałożyciele kolektywu TickTickBoom spokojnie sprostać wysokim oczekiwaniom: w wielu utworach trudne tematy społecznej teraźniejszości jednak udaje im się stworzyć nadrzędną postawę nonszalancji i ducha optymizmu. Dla »Metropolis« hamburska firma hojnie dopracowała swoje inteligentne podejście i dopracowano je w szczegółach. Z dumą 17 utworów, których bity pochodzą głównie od sprawdzonego partnera Ulliversal, ale także od Monroe (produkcja i miks) oraz bitów Farhota, Jakoba AMR i Chaozza, Neonschwarz z łatwością obejmują ponad godzinę grania. W tematycznym przebiegu miasta (od miejsca do Babylonu) Curry, Mauser i Gips rapują, krzyczą i śpiewają w trybie panoramicznym, podczas gdy Spy Y błyszczy swoimi cięciami i zarysowaniami. W otwierającym utworze »Dies Das Ananas« zaskakuje ostry, groove'owy rockowy bas, przypominający Beastie Boys i R.A.T.M., a popowe utwory takie jak »Kennenlernrunde«, »Atmen« czy tytułowy utwór, który również osiąga nieśmiertelność dzięki wspaniałemu wokalnemu hookowi Curry'ego, odsłaniają czystą jakość hitu. Z kolei utwory takie jak "Check Yo'self" czy "Die Eskalation" są osobliwe, podkreślając klubową i elektro estetykę. Tematycznie odpowiedni "Sweatpants Day" jest celebrowany dubbowym reggae'owym ponurym rytmem, "Das Goldene Ticket" prezentuje ironiczną refleksję biznesową z radosnymi gitarami akustycznymi w szybkim tempie, tematycznie powiązaną z dramatycznym "Rapstars". W »2015« kontynuacja »2014« staje się centralnym torem politycznym, który opisuje intensyfikację debaty społecznej na złożony temat ucieczki i azylu bez tolerancji dla niewłaściwej strony. » "Dwupoziomowy autobus" z ironicznie przesadną perspektywą zwiedzania miasta oraz dużą ilością lokalnej subkulturowej legendy prawdopodobnie lepiej niż jakakolwiek dobrze intencjonowana ulotka. Bardziej niż kiedykolwiek wcześniej, lewicowa i wyzwalająca polityka odbywa się swobodnie, pomiędzy, powyżej i obok linii, nigdy całkowicie nie zniknęła, ale mniej niż wcześniej skupiona na pewnych "piosenkach przewodnich". "Metropolis", miejsce marzeń i wizja grozy, trzyma kwartet mocno w swojej kontroli: ucieczka z tratwą zakończyła się niepowodzeniem, a ich nowy album Neonschwarz powrócił poważniejszy, pewniejszy siebie i znacznie bardziej zdeterminowany. To był fart, że udało im się znacznie poprawić we wszystkich dziedzinach.