Na Gwadelupie wielu uważa, że jazz i muzyka Ka są jak pierścień i palec. Do pewnego stopnia to samo można powiedzieć o tzw. muzyce latynoskiej i muzyce Antyli Francuskich. Obie estetyki wywodzą się z Karaibów i łączy je tak wiele powiązań, że można je śmiało uznać za kuzynki. Ich trwający dialog dostarcza licznych przykładów ich owocnej fuzji, i to od dawna. Angielski taniec ludowy, niegdyś wykonywany w europejskich salonach, nazywał się Kadrille na Martynice, a Contradanza na Kubie. W obu przypadkach wykorzystano dodatkowe instrumenty perkusyjne, zdobyte podczas transatlantyckich migracji. Opierając się na wspólnych odczuciach dotyczących tej samej, traumatyzowanej tożsamości – później kreolizowanej – można zasadnie założyć, że będą się wzajemnie inspirować. Niniejszy wybór świadczy o takiej twórczej wymianie. Czternaście utworów, które krzyżują się w nieoczekiwany sposób: na liście utworów znalazły się wszystkie gatunki muzyki zakorzenione w archipelagu kreolskim. Niezależnie od tego, czy pochodzą z miasta, czy ze wsi, wszystkie wywodzą się z tego, co Edouard Glissant w wywiadzie na temat miejsca muzyki zachodnioindyjskiej w kontekście afroamerykańskim określił jako „ślad pieśni zatarty przez niewolnictwo”. „Dotyczy to jazzu, ale także reggae, calypso, biguine, salsy… Ten ślad jest również widoczny w bębnach, niezależnie od tego, czy pochodzą z Gwadelupy, Dominikany, Jamajki czy Kuby… Żadne z nich nie jest do końca takie samo”.