„Jestem najgorszą rzeczą, jaka może ci się przytrafić… Jestem tylko promykiem pewnego dnia”. Już pierwsze wersy i takty tego albumu zapowiadają to, co ma nadejść: „Das Paradies” to trzeciorzędna oaza dobrobytu, „Golden Future” – inteligentna, poprawiająca nastrój muzyka, która bawi się oczekiwaniami i skojarzeniami. Niektórzy mogą znać Floriana Sieversa jako połowę popowego duetu Talking To Turtles. Pod pseudonimem Das Paradies Sievers po raz pierwszy pisze i śpiewa w swoim ojczystym języku, i robi to z imponującą swobodą, jakby robił to całe życie. Muzykę Sieversa charakteryzuje indie rock w stylu „światowej sławy slackera”, okraszony subtelnymi akcentami reggae, dubu i deep house, tworząc przyjazną, niemal hipisowską atmosferę. Sievers, pustelnik na pół etatu, tworzy świat słów i dźwięków „Das Paradies” w swoim lipskim studiu. 20-metrowa przestrzeń prób i błędów, zaledwie godzinę jazdy wagonem restauracyjnym pociągu ICE od pozbawionego okien, ale legendarnego berlińskiego studia unicorn jego przyjaciela i producenta Simona Frontzeka. Jako znawca czasu, jego obserwacje i wynikające z nich frazy są zawsze cudownie dopracowane. Kiedy znajdzie właściwe słowo, znów je puszcza. Pop jako medytacja zen w świecie, w którym ludzie po raz kolejny twardnieją w swoich poglądach. „Wszechświat nawet nie wie, na co ma ochotę. To, co wygląda na „tak”, może być również „nie”. To, co wszyscy powiedzieliśmy, tak naprawdę nie miało być traktowane tak poważnie”. Album, który pozostawia nas z tymi wersami, może być wyzwoleniem od paranoi, prośbą o relaks, a może jednym i drugim.