Peter Baumann był nie tylko członkiem Tangerine Dream w latach 1971–1977 – czyli w najbardziej formacyjnych latach – ale także siłą napędową twórczej pionierów Szkoły Berlińskiej, obok Edgara Froese. Jeszcze przed odejściem z zespołu wydał swój pierwszy solowy album w 1976 roku. Wielu fanów elektroniki uważało: »Romance 76« był silniejszy i bardziej inspirujący niż cokolwiek, co miało nastąpić po jego zespole w tamtym czasie. Wpływ Tangerine Dream jest niewątpliwie obecny, ale aranżacje są bardziej minimalistyczne, struktury mniej improwizowane, lecz rygorystycznie zaplanowane. "Myślę, że przy Tangerine Dream zaczęliśmy się powtarzać," mówi Baumann. "Ale chciałem dalej odkrywać nowe rzeczy i eksperymentować." Robił to w swoim własnym studiu w fabryce w Ufa w Berlinie, gdzie Tangerine Dream również kontynuował próby. I gdzie stał instrument, o którym marzyli wszyscy inżynierowie elektroniczni i który definiował brzmienie tamtych czasów jak żaden inny: duży, niemal bezcenny Moog Modular System o wymiarach wieloczęściowej jednostki ściennej. Przy okazji, jednym z gości podczas nagrań był David Bowie, który ostatecznie przekonał Baumanna, by zachował minimalistyczne brzmienie. Jaka mądra rada.