Album Rodney'a Crowella, który ukaże się w 2025 roku, zawdzięcza swój tytuł pozornie banalnemu odcinkowi czteropasmowej asfaltowej drogi prowadzącej głęboko w Luizjanę. To droga, którą on i producent Tyler Bryant jeżdżą, by dotrzeć do odległego studia, gdzie nagrywali te piosenki. Przewozili ciężarówkę sprzętu podczas dwudniowej podróży, która zakończyła się bagnami. Po drodze Crowell szukał trasy, którą wybierali: autostradą lotniczą. Jest to najbardziej na południe wysunięty odcinek drogi Highway 61, znanej również jako Blues Highway lub Great River Road, i biegnie wzdłuż rzeki Missisipi od Minnesoty aż do Nowego Orleanu. Crowell doskonale zna tę część kraju. Dorastał we wschodnim Houston, zaledwie kilka godzin na zachód od granicy stanu, a jako młody człowiek wyprawiał się na dzikie wyprawy po Luizjanie, by pić, pić lub doświadczać głównie muzyki na żywo. Airline Highway to album pełen starych, trwałych miłości, czy to ulubionej piosenki, czy bliskiej osoby do zapamiętania. Piosenki takie jak "Sometime Thang" i "Rainy Days in California" (ta ostatnia z Lukasem Nelsonem) wznoszą stare romanse i spotkania z różnymi kobietami w Kalifornii czy Luizjanie: zakochiwanie się, przechodzenie trudnych czasów, oddalanie się, aż stają się "tym cichym głosem w telefonie", cytując przejmujący wers z "Taking Flight", który współtworzył z Ashley McBryde i z którą również występuje. Niektóre z nich są fikcyjne, wyjaśnia Crowell, ale wszystkie zawierają ziarno prawdy. "W zasadzie mam za sobą znacznie więcej lat niż przede mną. Jestem w siedemdziesiątej dekadzie życia i cieszę się, że wciąż czekam na rzeczy, które chcę robić, ale wiele rzeczy wartych rozmowy mam już za sobą." Crowell nie może się doczekać tworzenia kolejnej muzyki z muzykami, których naprawdę kocha, między innymi. Po prostu jestem zakochany w tym doświadczeniu. Pracowałem wcześniej z wspaniałymi ludźmi, ale patrzyłem zbyt daleko w przyszłość. Chciałem, żeby muzyka, którą robiliśmy, zyskała dla mnie nazwisko, więc nie byłem do końca z nimi. Moje ego miało w grę. Ale teraz moje ego wydaje się w końcu wyparować. Teraz wszystko sprowadza się do pracy i jakim błogosławieństwem jest możliwość jej wykonania. Praca naprawdę daje mi teraz pożywienie."