Albumem „Some Girls” Jagger i spółka zmierzyli się z punkiem w Londynie i disco w Nowym Jorku. Kontynuacja „Black and Blue” uwolniła Stonesów od piętna zespołu dinozaurów z 1978 roku, w erze Sex Pistols i Studia 54, umacniając ich sławę i udowadniając, że są buntowniczymi, przesiąkniętymi punkiem glam rockerami. „Some Girls” był najlepszym albumem Stonesów od czasu „Exile on Main St.”, pisali międzynarodowi krytycy muzyczni wkrótce po premierze. Z sześciokrotnym statusem platynowej płyty, „Some Girls” jest obecnie również najbardziej komercyjnym albumem Stonesów wszech czasów. W Paryżu, praktycznie bez gościnnych muzyków, wracając do korzeni, jako czysty zespół gitarowy, Stonesi nagrali arcydzieło „rock and rolla noir” z krwią, potem i łzami, z politycznie niepoprawnymi, seksistowskimi tekstami, takimi jak: „Czarne dziewczyny chcą się pieprzyć całą noc / Po prostu nie mam aż tyle dżemu” z tytułowego utworu. W kontraście z ich singlem numer 1 „Miss You”, najwspanialszym utworem disco, jaki kiedykolwiek nagrał zespół rockowy. Równie świetny, a jednak zupełnie inny: singiel z pierwszej dziesiątki „Beast of Burden”, niedawno coverowany przez The Kooks. Zestaw pudełkowy 2011 Nowy