Słowo „tween” brzmi trochę jak pewien rodzaj niezręczności, a to zazwyczaj nie wróży dobrze. Ale pomyśl o tym w ten sposób: coś „tween” ewoluuje w coś innego, a ten proces ewolucji ma swoje własne, niepowtarzalne piękno. Fajnie jest to dostrzec i celebrować – zaakceptować. Jenn Wasner i Andy Stack – dwie połowy zespołu – opisali te utwory jako „nie krok naprzód, ale krok w bok w czasie”. Innymi słowy, po prostu nie pasowały do piątego albumu, który ukaże się w przyszłości. Ale to, że nie pasowały, nie oznacza, że nigdzie nie pasują. Zmuszanie ich do Shriek byłoby nieuczciwe; porzucenie ich byłoby czymś pomiędzy przestępstwem a zwykłą głupotą. Płyta „Tween” pełna jest przepięknych piosenek Wye Oak, których jedynymi wadami były wyczucie czasu i kontekstu, stworzonych przez dwie osoby u szczytu swoich możliwości. W jednej chwili Jenn i Andy oddają się swoim najbardziej eterycznym instynktom Cocteau Twins („If You Should See”), w następnej wracają na terytorium cywilizacji („No Dreaming”), a później są łagodni, elektryzujący i pięknie nawiązujący do lat 80. („On Luxury”). Wspólny mianownik: nie są wyrzutkami ani wycinankami. W rzeczywistości „Tween” może być nawet bardziej przystępny niż „Shriek”. Powinien znaleźć się w gronie największych przebojów w historii, których nazwy próbują umniejszyć ich prawdziwą jakość, takich jak „Dead Letter Office” R.E.M., „Odds and Sods” The Who, a może nawet „Whatever's Cool With Me” Dinosaur Jr.